Kortzien 1.5

Over leesbrilletjes en managementfocus...

Het begon met lenen. Vooral na een vermoeiende dag deed ik steeds vaker een beroep op een ieder die een leesbril bij zich had. Maar uiteindelijk werden mijn armen al in de ochtend te kort om nog een werkbare focus te krijgen. Na de eerste zelf gekochte leesbril volgden er natuurlijk meer. En in mijn geval een stuk of duizend want ik ben zo iemand die simpelweg een leesbril moet kopen als de winkel of waar ik toevallig ben ze aanbiedt. Na de bodem van de la van een grote archiefkast met 1.0 brilletjes te hebben bekleed, leg ik nu een tweede laag met 1.5 sterkte aan. (Als er ooit een studierichting Optische Archeologie komt, zal ik ze de la nalaten).

Leesbrilletjes verhelderen en beperken tegelijkertijd. Alles in een straal van ruwweg een meter om je heen wordt kristalhelder en scherp, maar de rest van de wereld vervalt tot een vage mist. De analogie met veel hedendaagse managementpraktijken ontging me niet. En zo kwam ik op een stralende, solitaire zaterdag op het idee om een kortzichtig experiment te doen met mijzelf als proefpersoon. Hoe functioneert een workaholic met duizend dingen te doen wanneer de kortzichtigheid toeslaat? De nulmeting was gemakkelijk: de afgelopen weken waren druk in the least en in rap tempo werkte ik mijn lijstjes af. Er stond ook van alles op de agenda voor die dag. Maar eerst zette ik mijn laatst aangeschafte 1.5 brilletje op, om hem tot minstens die avond niet meer af te zetten.

Ontbijt! Tanden poetsen en beter scheren dan ik normaal doe (Mental note: adviseer Gilette om een leesbrilletje in de blister met hun futuristische schrapertjes te sluiten. Dat werkt echt goed, zeg!) Eens even kijken: stofzuigen, was halen en boodschappen. Er komen mensen vanavond. Maar eerst de mail…

Na 6 uren begon ik genoeg te krijgen van het experiment. Het leverde niets op want ik functioneerde naar mijn idee echt niet slechter (of beter) dan zonder perma-leeshulp. What a waste of time! Ik zette het ding eindelijk af en liep scheel naar de lichtknop. Lichtknop?

Tot mijn verbazing was het inmiddels donker geworden. Ik had de hele dag achter mijn computer gezeten. Tjeetje! Maar goed, dat zegt op zich nog niets. Ik had bergen werk verzet al was het dan op de computer. En de was kan wachten zolang er nog een strategische voorraad ondergoed en gestreken shirts ligt en hangt. Kortzichtigheid heeft gewoon zo z’n voordelen. Het creëert focus en richting en in een bedrijf worden logistieke functies door andere kortzichtige specialisten vervuld. Natuurlijk zijn er managers die het overzicht bewaken, maar die staan op hun beurt ook zelf weer onder het regime van kortzichtige KPI's. Maar goed, iedereen werkt hard en krijgt z'n dingetje gedaan. So where’s the harm?

Als antwoord ging de bel. Mijn gasten waren gearriveerd en ik had niets te eten voor ze dan een vreemd verhaal over wat ik die dag gedaan had. Onbedoeld speelden ze de rol van de 'vergeten' klant in mijn experiment. En raad eens wat ik thuis had laten liggen toen we gingen bestellen in het restaurant waar ik ze mee naar toe nam?

Arnold Blits

[home] [meer columns]