De schijn van steun

Recentelijk gebeurde het weer. Aan mij werd “steun” toegezegd en woorden geuit zoals “we staan achter je”. Zo’n uitspraak roept een beeld op dat je even achterover kunt leunen of je kunt laten vallen wanneer je dat wilt want er is iemand die je opvangt. Toch is het vreemd, maar afhankelijk door wie en wat er wordt gezegd krijg je of een gevoel van steun of ervaar je eerder eenzaamheid.

Zo werd me laatst door een collega nadrukkelijk steun toegezegd. Maar tegelijkertijd werd ik bedolven onder goedbedoelde adviezen die er eigenlijk meer voor pleitten dat ik wat ik van plan was beter niet kon doen. Ik werd ook gewezen op allerlei consequenties. Moest goed over zaken nadenken voordat ik iets deed en zeker niemand tegen me in het harnas jagen. Ik voelde me eerder onbegrepen en betutteld dan gesteund.

Andere collega’s zeiden geen expliciete steun toe, maar gaven me in het voorbij gaan een klap op mijn schouder, Ze namen me iets uit handen waar ik niet om gevraagd had maar wat wel prettig was of kwamen een kop koffie drinken en gaven me op die manier aandacht. Oh, wat vond ik dat prettig. Ik wist dat zij een hele goede inschatting maakten van mijn situatie. Dat ze precies snapten wat er aan de hand was en dat ik hen als het nodig was om hulp kon vragen.

Thuis werd er weer anders gereageerd. Tegen manlief vertelde ik slechts in flarden wat er aan de hand was. Hij luisterde alleen maar en omdat ik geen adviezen vroeg gaf hij ze ook niet. In de dagen daarna gaat hij ongevraagd de boodschappen doen, kookt lekker en sluipt op zondagmorgen zachtjes zijn bed uit zodat ik heerlijk kon uitslapen. God, wat is het heerlijk om op die manier even lekker te kunnen leunen op iemand die er gewoon “is”, niets meer of minder. Zodat je alles nog eens kunt overdenken en je weer rust in je lijf krijgt. Ik voelde me echt gesteund.

Tja, wat moet ik nu doen als ik iemand wil steunen? Het wordt wel lastig want ik ga er vanuit dat in alle drie de voorvallen de intentie van de personen hetzelfde was: ze wilden me helpen. Toch voelde ik meer echte steun bij acties die uitgevoerd werden dan bij uitgesproken woorden. Vreemd toch: want een woord is toch een woord, en met woorden geven we toch aan wat we bedoelen?

Misschien ligt er een simpel antwoord voor het oprapen. Als je om iemand geeft en je kent die persoon een beetje, dan weet je vaak wel wat je moet doen. Een chaotisch persoon is immers meer geholpen met een opruimactie dan een “bewustwordingsproces”. Voor een moeder die even oppas nodig heeft is het fijner dat het kind even te spelen wordt gevraagd dan dat er adviezen worden gegeven over hoe je aan goede kinderopvang komt. Een vriend die pas zijn relatie heeft beëindigd voelt meer begrip en warmte als hij regelmatig een belletje of sms-je krijgt dan dat je een avondje “begrip” gaat tonen.

Een ding is mij nu wel duidelijk, ik kan beter het woord “steun” omzetten in actie. Dan gebeurt er tenminste iets positiefs.

Caroline Smets
senior projectleider gemeente Oirschot

 

Terug naar Ingezonden